گاهی اوقات واقعا باورم میشه دل ندارم ! 

توی مدرسه چون همیشه سرم به کار خودمه و اگه پا بده میزنم  زیر گریه  دوست صمیمی ندارم

همه فکر میکنن از سر بزیری بسیاره .....

توی فامیل هم همه یه جوری با من حرف میزنن و جواب نگاه های علیرضا  را هم که همیشه با اخم  میدهم تا بفهمد اهل این بچه بازی ها نیستم

یادمه زود بزرگ شدم ! نه این که الان بلدم غذا درست کنم و........

وقتی سه سالم بود فقط بلد بودم  شیطنت کنم هر چند  اون موقع هم به بهانه ی تضمین اینده کلاسهای جور واجوری نوشته بودنم که زیاد مزاحم نشم

فقط یادمه وقتی ۷ ساله بودم  صبح تا شب تنها سیر می کردم و

خودم باید  گلیمه خودمو از اب میکشیدم

از ۸ سالگی هم که یکی دیگه اضافه شد یکی رو که باید بغلش میکردم و راه میرفتم  و به خودم دیکته میگفتم

همه فکر میکردن حتما مامانم صبح تا شب با هم درس کار میکنه  که درسم خوبه ....

وقتی ۱۰  سالهام شد با واقعیت بدی روبه رو شدم  که بهونهی گریه هام بود

اون موقعها البته اون موقه ها که نه همین ۶ ۷ سال پیش حتی کسی نبود  حالمو بپرسه ...

نمیدونم کی بود که مامانم به چه بهونه بهم گفت مگه تو دلم داری ؟!

می خواستم جیغ بزنم و بگم اگه  داشته باشمم  تو این خونه سال هاست پنجره باروون نخورده ...

به یاد اون شب و روزهایی افتادم که ....

ولی فکر کنم هنوزم بچه ام چون واسه یه تیکه بیسکویت های بای به هر اب واتیشی میزن

هنوز عاشق خط خطی کردنم 

 دوس دارم مثل دیووونه ها بلند شعر بخونم  و تا میتونم به  داستان های مودبپور  بخندم و

باصدای بلند اهنگ گوش کنم 

سال تا ماه دست به سیاه وسفید نزنم

 فقط رو تختم دراز بکشم و اینده را با حدث هایم غافلگیر کنم

و وقتی جمع دوستانه ای به خانه مان میایند طنازی کنم و همه بگویند چه روحیه ای داره و

شبا یواشکی گریه کنم و  تو خانه پرسه بزنم و خیلی کار های دیگه که بماند برای بعد

کافه پیانو را خواندم با بقیه کتاب ها فرق داشت خوشحالم که خواندم

حد اقل در این کتاب نه دختری عاشق پسری بود که بعد طی تصادفی به ته دره بره و....

۱۷ مرداد دعا کنین روز خوبی بشه برام  و ۲۰ مرداد هم که هر سال میخواد ثابت کنه

عزیز از دست رفته بر نمیگرده ...